Het is januari 1803. In het Royal College of Surgeons in Londen verzamelt zich een menigte rond het lichaam van George Forster, een veroordeelde moordenaar die net is opgehangen in de Newgate-gevangenis. Chirurgen, artsen, aristocraten en nieuwsgierige toeschouwers vullen de zaal, gretig om getuige te zijn van een experiment dat de grens tussen leven en dood op de proef lijkt te stellen.
De man die hierin centraal staat, is de Italiaanse natuurfilosoof Giovanni Aldini. Met behulp van een batterij en metalen geleiders liet Aldini elektrische stroom door het pas geëxecuteerde lichaam van George Forster lopen. Getuigen meldden dat de kaak van het lijk trilde, één oog openging en de ledematen schokten, waardoor de illusie van leven werd gewekt. Wat er daarna gebeurt, zal de komende twee eeuwen door de wetenschap en literatuur weerklinken, felle debatten ontketenen over de grens tussen leven en dood, en jaren later een onmiskenbare stempel drukken op een van de meest tijdloze horrorverhalen ooit geschreven: Frankenstein.
De experimenten die Londen in rep en roer brachten
Galvanisme, zoals het bekend werd, hield de Londense universiteiten en het publiek in zijn greep. In het begin van de 19e eeuw was er geen populairder spektakel in de stad dan de lezingen van Humphry Davy over galvanisme aan de Royal Institution in Londen — zo populair dat de opstoppingen van koetsen buiten leidden tot de invoering van de eerste eenrichtingsstraat van Londen: Albemarle Street in Mayfair.
Een van degenen die met deze ideeën in aanraking kwam, was Mary Shelley. Ze groeide op in Londen en woonde samen met haar vader dit soort lezingen bij, die het begrip van de samenleving over leven, dood en menselijke ambitie aan het veranderen waren. Toen ze in 1816 Frankenstein ging schrijven, waren deze vragen altijd in haar gedachten. Toen ze jaren later terugdacht aan het ontstaan van de roman, schreef ze:
Maar Frankenstein laat één cruciale vraag onbeantwoord: als een schepper iets gevaarlijks de wereld in slingert, wie draagt dan de verantwoordelijkheid voor de gevolgen?
Nu krijgt het publiek de kans om te beslissen
In het Greenwood Theatre in Southwark zet ‘Frankenstein on Trial’ de wetenschapper van Shelley in de beklaagdenbank. Als onderdeel van The Jury Experience word je beëdigd als jurylid, luister je naar getuigenverklaringen, onderzoek je bewijsmateriaal en beslis je of Victor Frankenstein verantwoordelijk moet worden gehouden voor de misdaden die zijn schepping heeft begaan.
Dit meeslepende rechtbankdrama grijpt een van de beroemdste morele dilemma’s uit de literatuur weer op en introduceert tegelijkertijd nieuw bewijs dat Victor in een ander daglicht stelt. De inzet is ook hoger geworden. Een veroordeling zou kunnen leiden tot Neurologische Ontbindingsbehandeling (NDT), een huiveringwekkende straf die Victors intellect, herinneringen en identiteit volledig zou uitwissen. Een veroordeling betekent niet langer de gevangenis – het betekent de mogelijke vernietiging van een menselijke geest. Plotseling wordt de vraag of Victor schuldig is veel minder eenduidig dan het op het eerste gezicht lijkt.
Meer dan 200 jaar nadat Londen in de ban raakte van de mogelijkheid om de doden weer tot leven te wekken, stelt ‘Frankenstein on Trial’ een even verontrustende vraag: als een schepping schade aanricht, is dan het monster schuldig – of degene die het heeft gemaakt?
The Jury Experience – Frankenstein on Trial: The Man Who Defied God
14 juni 2026 16:00 + meer data