Laat me de situatie even schetsen, mensen. Het was een late decemberdag in 1952. Albert Gunter was gewoon zijn dagelijkse bezigheden aan het doen, hij reed met bus 78 tussen Nunhead en Shoreditch High Street – precies zoals hij al jaren deed. Hij bereikte de Tower Bridge, begon erover te rijden en plotseling begon de weg voor hem te stijgen. Ja, dat klopt. De bascules gingen open en Gunter moest snel denken.
Als ik in die situatie zat, had ik zeker gekozen voor huilen, schreeuwen, mijn ogen sluiten en – heel eerlijk – er het beste van hopen. Gelukkig was Albert Gunter iets minder losgeslagen dan ik. En dus was wat hij deed, niets minder dan iconisch.
Met zijn voet op het gaspedaal nam Gunter de snelle beslissing om het tempo op te voeren en een poging te wagen om over de (ongeveer drie meter) kloof tussen de twee rijzende bascules te springen. Met 20 passagiers aan boord vloog de bus over de brug, als iets uit een stripboek, en landde veilig aan de andere kant – met de bus (en iedereen aan boord) nog heel. Alles in een dag werk, he?
Hoe is het gebeurd, hoor ik je vragen? Nou, in de jaren 1950 was het de bedoeling dat een wachter een bel liet rinkelen om tegemoetkomend verkeer te waarschuwen dat de Tower Bridge open zou gaan. Op 30 december 1952 vergat de dienstdoende wachter echter de bel te luiden. En zo kwam het dat Albert Gunter met zijn bus nummer 78 (die slechts 12 km/u reed) midden tussen de twee rijzende bascules van de 143 meter hoge brug terechtkwam.
Iedereen aan boord werd uit voorzorg naar het ziekenhuis gebracht en afgezien van één gebroken been (dat van de conducteur) was er niets aan de hand. Als beloning voor zijn moed en snelle denken kreeg Gunter een vrije dag en een bonus van £10 (gul, hé?). Toen hem werd gevraagd hoe hij zijn beloning wilde besteden, verklaarde Gunter trots: “Vijf voor mij en vijf voor zijn vrouw”. Wat een held.
Dus als je de volgende keer een beetje onder druk staat, denk dan aan dit verhaal en vraag jezelf af – WWAGD (wat zou Albert Gunter doen)?