Er is nu een poort naar de wereld van Alice’s Adventures in Wonderland geopend bij Dock X in Canada Water, die bezoekers meeneemt op een reis door 10 meeslepende hoofdstukken die je ver wegvoeren van de realiteit – en misschien ook wel van je gezond verstand. Alice Immersive Wonderland, bedacht door de creatieve geesten van Cité Immersive, is een gloednieuwe ervaring die zojuist in Londen zijn werelddebuut beleefde. Het tovert een pakhuis van 26.000 vierkante voet om tot een speels doolhof van intrigerende kamers.
We gingen erheen om ons gewillig in het konijnenhol te storten en volgden Alice door paarsgetinte bossen, geheime doorgangen en chaotische theekransjes. Hier is onze recensie…
Waar het allemaal begon
Charles Dodgson (beter bekend als Lewis Carroll) vertelde zijn fantastische verhaal over een bepaalde verveelde heldin en een verward wit konijn voor het eerst aan de jonge Lorina, Alice en Edith terwijl ze in juli 1862 op een rivier aan het roeien waren. Toen een betoverde Alice hem vroeg om het voor haar op te schrijven, maakte hij een met de hand geschreven manuscript en gaf hij dat aan haar cadeau voor Kerstmis. Later, na aanmoediging van vrienden, breidde hij het verhaal uit voor publicatie. De rest is, zoals ze zeggen, geschiedenis. Nu, na tientallen jaren van heruitvindingen en nieuwe interpretaties, kun je je met deze nieuwe ervaring weer met veel plezier verliezen in deze magische wereld.
Wat kun je verwachten?
Wie zei dat nieuwsgierigheid de kat fataal werd? Eén ding is zeker: in deze ervaring voelt het alsof het je beste vriend is. Vanaf het moment dat we neerploften op paddenstoelstoeltjes tussen een wirwar van omgekeerde boeken en de ins en outs te horen kregen via een nostalgische (nou ja, in ieder geval voor ons millennials) projectorpresentatie, tot het moment dat we uit een doolhof van zorgvuldig gesnoeide heggen tevoorschijn kwamen en een gigantische rode jurk zagen die een koningin waardig was, werden we getrakteerd op allerlei illusies, raadsels, verborgen wonderen en avonturen op het scherm. Alice Immersive Wonderland maakt gebruik van elk hoekje en gaatje in de uitgestrekte ruimte om je fantasie te prikkelen en het surrealistische verhaal om je heen tot leven te brengen.
Binnen in de ervaring
Binnenkomen via een gigantische hoge hoed is zonder twijfel een passende introductie tot Wonderland. En er is nog veel meer fantasie te ontdekken. Denk aan grote theekopstoelen waaruit thee morst, deurtjes die doen denken aan Russische poppetjes en die leiden naar een glinsterend rif vol zingende zeedieren (het wordt duidelijk als je het ziet) en geheime doorgangen verstopt in reusachtige paddenstoelen. De makers hebben hun fantasie duidelijk de vrije loop gelaten en Carrolls onzinnige verhaal omarmd.
De meeslepende decors zijn een van de grootste troeven. Het lukt ze om het lege doek dat het Dock X-pakhuis is om te toveren tot een reis vol eigenaardigheden, waarbij je het ene moment door een wervelwind van bloemige kussens, Victoriaanse kasten en antieke tapijten dwaalt, en het volgende moment door verborgen doorgangen kruipt of in een bloemige versie van een blikjestelefoon praat. Normaal gesproken zou ik een favoriete kamer kiezen, maar als iemand die gek is op mystieke werelden en vintage inrichting, had ik keuze te over.
Ik genoot ervan om de Den of the Caterpillar te verkennen – een duizelingwekkend, Bowie-achtig land vol filosofische raadsels, paddestoellampen met franjes, torenhoge paddestoelen en ultraviolette verlichting – terwijl het Forest of the Cheshire Cat heerlijk desoriënterend was; een paars doordrenkte plek waar met mos bedekte takken vanuit de hoeken uitsteken als kromme klauwen en die beroemde grijns met al die tanden uit het niets in de schaduwen verschijnt. Een speciale vermelding ook voor het wankel gestapelde porselein (het zit allemaal stevig vast, maak je geen zorgen) en het fantasierijke buffet bij het Mad Tea Party. Fijne theekopjes, piepkleine melkkanjes, met suiker bestrooide aardbeien, klodders meringue, gouden macarons… het leek wel rechtstreeks uit de pagina’s van de roman uit 1865 geplukt.
De reis die voor ons ligt
In eerste instantie voelde het vooruitzicht van een ervaring van 120 minuten wel een beetje intimiderend. Zouden we echt zo lang bezig zijn met het verkennen van slechts 10 meeslepende kamers? Maar het gaat niet alleen om vreemde rekwisieten en projecties; er zijn onderweg ook tal van interactieve elementen en historische weetjes te ontdekken. Dus, in tegenstelling tot het witte konijn, was tijd niet het eerste waar we aan dachten.
Je krijgt bij de start ook een koptelefoon en er wordt aangegeven wanneer je die op moet zetten (meestal wanneer de grote schermen in elke ruimte tot leven komen). De korte filmpjes laten fragmenten zien van de buitengewone reis van Alice en dienen als handige opfrisser, of voor jongere bezoekers die het verhaal niet kennen, als leuke achtergrondinformatie. Let ook goed op de kostuums van de acteurs, want later krijg je de kans om elk detail van de indrukwekkende creaties van dichtbij te bewonderen.
De methode achter de waanzin
Voor wie graag wat dieper graaft: elk hoofdstuk gaat in op belangrijke thema’s uit Carrolls werk, zoals identiteit, dromen, waanzin, regels en de werkelijkheid. Als je bedenkt dat het verhaal in het strenge Victoriaanse tijdperk werd geschreven, waren dit destijds ongetwijfeld controversiële onderwerpen.
Terwijl de kinderen zich ongetwijfeld zullen vermaken met de quizzen op touchscreens, kermisspelletjes (zoals ringwerpen op een hoge hoed) en unieke fotomomenten, raak jij misschien wel verstrikt in de realiteit van waanzin of de illusie van etiquette in het Victoriaanse Groot-Brittannië. Er is een speciale hoek gewijd aan de huiveringwekkende gevolgen van een diagnose van krankzinnigheid in die tijd, wat aanvoelde als een ontnuchterende tussenstop te midden van alle fantasieën. Je kunt ook meer te weten komen over het leven van Lewis Carroll in een tentoonstellingshoek met de naam ‘Carroll’s Castle’.
Het hoogtepunt van de ervaring vindt natuurlijk plaats in The Court of the Queen, waar je je meest kwaadaardige giechel kunt uitproberen door een grandioze – en dat bedoel ik in alle betekenissen van het woord – rode fluwelen jurk te passen. Je verliest hier makkelijk de tijd uit het oog, want om elke hoek is wel iets te doen. Ja, daar hoort ook de flamingolf bij voor de competitieve types onder jullie – hij is wel aan de kleine kant, dus vergeet maar het idee van een slag à la Happy Gilmore.
Voor de creatievelingen onder ons is er de mogelijkheid om een vleugje kleur toe te voegen aan bizarre wezens en ze op het scherm te zien verschijnen, of mode-inspiratie op te doen aan de hand van de tentoongestelde kostuums. Een persoonlijk hoogtepunt in deze ruimte waren zonder twijfel de kleine egelsculpturen die hun kopjes uit theekopjes op een feesttafel staken en aan de voeten zaten van een etalagepop gekleed in de maagdenpalmblauwe jurk van Alice. O ja, en de schaakzaal. Niet alleen omdat het voor ons een kans was om dat fantastisch overdreven dramatische moment uit Harry Potter na te spelen. Je weet wel welke ik bedoel.
Tegen de tijd dat we bij de 360-graden ‘Hall of Dreams’ aankwamen, met zijn omhullende beelden, voelde het alsof we echt door een dagdroom waren gestrompeld. Toen kwamen de gigantische projecties van fluorescerende slangen die zich tussen paddestoelen kronkelden, spiraalvormige takken die deden denken aan hypnotiserende ogen, en kreeften in Elizabethaanse kragen die op de oceaanbodem dansten…
Dus ja, absurditeit tiert welig in vrijwel elke inch van deze plek – en ik zou niets minder verwachten als het om Wonderland gaat.
