De uitdrukking ‘Mind The Gap‘ is net zo synoniem aan de Londense ondergrondse als passief-agressieve forenzen en het schandalige gekrijs op de Victoria Line. Het is gewoon een onderdeel van ons dagelijks woon-werkverkeer waar we zo aan gewend zijn geraakt dat we het nauwelijks nog opmerken. Nou ja, behalve als we op station Embankment zijn.
Als je toevallig voet zet op dit specifieke perron, word je overstemd door een diepe, theatrale stem over de tannoy. Een heel andere stem dan die je hoort op letterlijk elk ander perron van het Londense vervoersnetwerk.
Waarom klinkt ‘Mind The Gap’ dan zo anders op station Embankment? Nou, daar is eigenlijk een heel hartverwarmende reden voor – een reden die misschien wel een traantje heeft weggepinkt in het kantoor van Secret London. Laat het me uitleggen…
Vlak voor Kerstmis, in 2012, werd het personeel van station Embankment benaderd door een vrouw die erg overstuur was. De vrouw – Dr Margaret McCollum – vroeg het personeel wat er was gebeurd met de stem van de man die de ‘Mind The Gap’ aankondiging deed. Het personeel van Embankment legde haar uit dat de aankondiging nog steeds werd gedaan, het was alleen overgezet op een nieuw digitaal systeem met nieuwe stemmen.
Margaret vertelde verder dat de stem achter de vorige aankondiging de stem van haar man was geweest, Oswald Laurence, die helaas in 2007 was overleden. Oswald was afgestudeerd aan de RADA en hoewel hij nooit een beroemd acteur was geworden, had hij ergens in het begin van de jaren zeventig zijn uitstekend uitgesproken ‘Mind The Gap’ opgenomen.
Margaret legde uit dat ze de afgelopen vijf jaar op weg naar haar werk langs het station Embankment liep en troost putte uit het horen van de stem van de man van wie ze nog steeds hield. Ze vertelde het personeel dat op dagen dat haar verdriet bijzonder moeilijk te verwerken was, ze gewoon op het perron ging zitten en naar Oswalds stem luisterde zolang als nodig was. En nu was zelfs dat niet meer mogelijk.
Het stationspersoneel verzekerde Margaret dat als ze de banden konden vinden, ze haar een kopie zouden geven. Maar wat ze eigenlijk deden, was een kerstwonder verrichten. Ze doorzochten de archieven, vonden de banden, restaureerden en digitaliseerden ze en dienden het papierwerk in – zodat Margaret, toen ze in het nieuwe jaar terugkeerde naar Embankment, weer een serenade kon krijgen van de o zo dramatische stem van haar geliefde overleden man Oswald.
En zelfs vandaag de dag – in 2025 – kun je diezelfde stem nog steeds horen over de tannoy van station Embankment. Dus de volgende keer dat je daar bent, neem dan even de tijd om van Oswalds stem te genieten – en waardeer hoeveel vreugde een kleine, eenvoudige daad van vriendelijkheid kan brengen. En hé, wat is een betere boodschap om met Kerstmis te verspreiden dan dat?
Ik huil niet, jij huilt…