De losbandige ontmoetingsplaats van een geheim genootschap, een onconventionele krijtgroeve, een hotspot voor paranormale verschijnselen en een uniek gebaar van overtroefdheid van een excentriekeling uit de 18e eeuw: de Hellfire Caves zijn een historische alleskunner met een lang, roemrijk verleden en tal van intrigerende theatrale elementen. Net als de meeslepende ervaringen van tegenwoordig gebruikt deze attractie een vermakelijke mix van geschiedenis en interactie om bezoekers onder te dompelen in de door mythen geïnspireerde wereld vanbedenker Sir Francis Dashwood.
Waar vind je de Hellfire Caves?
De grotten liggen aan de rand van de Chiltern Hills in Buckinghamshire, op slechts een uurtje rijden van Londen, en maken deel uit van het West Wycombe Estate. Het uitgestrekte landgoed van 5000 acre is al generaties lang de thuisbasis van de familie Dashwood en is nu mede-eigendom van de National Trust. Des te beter voor ons, want dat betekent dat we er lekker rond kunnen snuffelen.
Het is een ideaal dagje uit vanuit de stad. Een dag waarop je ’s ochtends de weelderige inrichting en de schilderijen in gouden lijsten van het Palladiaanse landhuis in West Wycombe Park kunt bewonderen, om later af te dalen in schaduwrijke tunnels en daar wilde verhalen te ontdekken over de Hellfire Club en de pantomime-achtige rituelen die door verveelde aristocraten werden opgevoerd. Uiteraard met tussendoor een bezoekje aan het Walled Garden-café voor thee en versgebakken lekkernijen.
De oorsprong van de Hellfire Caves
Hoewel de grotten bekend staan als een beruchte plek voor de hedonistische uitspattingen en schijnreligieuze rituelen van de losbandige leden van de high society, waren ze oorspronkelijk door Sir Dashwood bedacht als een manier om de lokale armoede en werkloosheid te bestrijden in een tijd van droogte en mislukte oogsten. Hij nam lokale arbeiders in dienst om krijt uit de heuvel te graven, waarmee een nieuwe hoofdweg tussen West Wycombe en High Wycombe kon worden aangelegd. Maar de vraag blijft: waarom zou je een speciaal ontworpen netwerk van tunnels graven als je de steengroeve gewoon had kunnen uitbreiden? Je hoeft geen Sherlock te zijn om een bijbedoeling te vermoeden. Het is geen geheim dat kunstmatige grotten in die tijd erg in de mode waren, en Sir Francis hield er blijkbaar van om de laatste trends te volgen.
Toen de grotten in 1752 klaar waren, had Dashwood zijn eigen ondergrondse speeltuin voor zijn exclusieve groep, die hijde ‘Orde van de Ridders van Sint-Franciscus’noemde (de naam‘Hellfire Club’werd later door het publiek bedacht), en waartoe vooraanstaande politici, premiers, aristocraten en kunstenaars behoorden. De grotten waren bedoeld als verborgen toevluchtsoord voor de puriteinse regels van de samenleving en zouden zijn gebruikt voor schijnbare religieuze ceremonies, seksuele losbandigheid, overmatig drankgebruik en, ongetwijfeld, wat duistere politiek en achterkamertjespolitiek.
Dashwood was ook een goede vriend van Benjamin Franklin, die het landgoed regelmatig bezocht tijdens zijn verblijven in Londen. Hoewel hij naar verluidt geen lid was van de Hellfire Club, had de Founding Father de grotten af en toe bezocht, en er is zelfs een kamer naar hem vernoemd: ‘Franklin’s Cave’.
Wat kun je tegenwoordig in de grotten verwachten?
Helaas, voor die arme aristocraten moest aan alle goede dingen een einde komen, en in 1760 werd de club ontbonden. De grotten raakten 150 jaar lang in verval, begraven onder volkslegendes en spookverhalen, voordat ze uiteindelijk begin jaren vijftig nieuw leven werden ingeblazen als toeristische attractie door een directe afstammeling van Sir Francis Dashwood – die dezelfde naam droeg. Na de installatie van sfeervolle verlichting, veiligheidsmaatregelen, wassenbeelden, geluidseffecten en informatieve bordjes werd de plek gerestaureerd en heeft sindsdien meer dan 2,5 miljoen nieuwsgierige bezoekers verwelkomd.
Zoals bij elke goede meeslepende ervaring zijn de grotten ontworpen om met je zintuigen te spelen. Als een afdaling van 300 feet onder de grond je nog niet helemaal de rillingen bezorgt, dan doen de schemerige gloed en de dalende temperatuur dat misschien wel. In tegenstelling tot de smalle, kronkelende tunnels kun je als bezoeker ook een lichte zintuiglijke overbelasting verwachten in de dreunende ruimte van de Grand Banqueting Hall, met een galmende akoestiek die bewust is ontworpen om je te overweldigen.
Dashwood leek veel plezier te beleven aan het gebruik van ruimtelijke illusies, geforceerd perspectief en knipogen naar een van zijn grote interesses: de oude Griekse mythologie. Dit zie je terug in zijn ‘River Styx’, een klein, met stalactieten bedekt beekje in de grotten dat hij vernoemde naar de mythologische rivier die de wereld van de levenden en de doden van elkaar scheidt.
Je zou kunnen zeggen dat hij het draaiboek schreef voor de meeslepende ervaringen die je tegenwoordig kunt bezoeken. Het walkthrough-ontwerp en de historische reconstructies zijn vaste onderdelen van talloze interactieve tentoonstellingen in Londen – het enige verschil is het toegenomen gebruik van technologie naarmate die zich heeft ontwikkeld. Je ziet de nieuwsgierigheid opwekkende technieken uit de Hellfire Caves terug in bijvoorbeeld The Timewalk Exhibition, waar je via sculpturen en verbluffende beelden wordt meegenomen naar oude beschavingen, en in het Paradox Museum London, de thuisbasis van een wonderland vol geestverruimende illusies.
Zoals te zien op het scherm
Het zal je niet verbazen dat de opvallende gotische stenen gevel en de griezelige tunnels de Hellfire Caves tot een populaire filmlocatie hebben gemaakt. Je kunt de ingang zelfs terugzien in de film *Beetlejuice Beetlejuice* uit 2024, waar hij dienst deed als ingang van een Roemeens kasteel. De grotten stonden ook in de schijnwerpers in series als *Midsomer Murders*, *Silent Witness* en *Little Dorrit*.
