Er zijn restaurants die ‘fusion’ op het menu zetten en dan maar het beste ervan hopen, en dan is er Osteria Angelina.
Verscholen in Nicholls & Clarke Yard, vlak bij de drukke Blossom Street in Shoreditch, is dit het nieuwere, meer informele zusje van het geliefde Angelina in Dalston. Het pakt hetzelfde ‘Italiaans-meets-Japans’-concept op en maakt er een heus diner van, waarbij het ene gerecht na het andere wordt geserveerd.
De sfeer helpt daarbij. Osteria Angelina heeft die verfijnde maar niet stijve Oost-Londense energie: bruisende tafels en een levendige open keuken.
Het is het soort plek waar je reserveert voor een verjaardag, een lang uitgesteld uitje met vrienden, of een dinsdag waarvan je hebt besloten dat die een behandeling als vrijdag verdient.
We begonnen, zoals iedereen zou moeten doen, met het Hokkaido-melkbrood, jam en gebrande honingboter. Het werd geserveerd: zacht, luchtig en lichtzoet, waarbij de gebrande honingboter een gekarameliseerde, bijna geroosterde toets toevoegde.
We bestelden het om te delen. Achteraf gezien was dat een strategische fout.
Usmans ‘Magic Tomato Salad’ doet zijn naam eer aan. De tomaten waren krachtig en rijp, geaccentueerd door een frisse salsa verde-granita die het geheel fris houdt in plaats van te zwaar. Het is echt zo’n gerecht dat ‘de vleesgerechten nerveus maakt’, en een slim vroeg signaal van hoe zelfverzekerd de keuken is met groenten.
De tonijn met huisgemaakte ponzu en wasabi is de smaakverfrisser voordat het echte koolhydraatgedeelte begint.
Maar de pasta is waar Osteria Angelina echt uitblinkt.
De tortellini met truffel en kombu was een van de hoogtepunten van de avond: delicate pasta, een intens hartige vulling en die slimme combinatie van aardse truffel en zeewierachtige, umami-rijke kombu. Het smaakt zowel geruststellend als uitgesproken Japans-Italiaans, zonder dat de ene keuken de andere verdringt
De bottoni met miso-aubergine en furikake met pijnboompitten is het iets ruigere neefje. Mollige pasta, zoet-rokerige aubergine en een nootachtige, hartige crunch van de furikake maken het belachelijk verslavend. Als je de tortellini zou aanraden aan je meest snobistische vriend op culinair gebied, dan is dit het gerecht waar je op weg naar huis van zult dromen.
Net als je denkt dat je klaar bent, komt de dry-aged varkenskotelet uit Gloucester op tafel en herinnert die je eraan waarom Osteria Angelina überhaupt een grill heeft. Gebraden boven binchotan-houtskool, is hij van buiten diep gebruind en van binnen sappig, met die geconcentreerde, bijna nootachtige smaak die alleen echte dry-aging kan opleveren.
Het is een gerecht om te delen op de best mogelijke manier: groot genoeg om feestelijk aan te voelen, en gegarandeerd goed voor een stille maar vastberaden strijd om de laatste stukjes.
Moet je erheen gaan?
Absoluut. Osteria Angelina slaagt erin om fusion natuurlijk te laten aanvoelen in plaats van als iets nieuws. Het heeft de Italiaanse gulheid, de Japanse precisie en een keuken die duidelijk precies weet wat ze doet.
