Dit is niet het soort theatervoorstelling van je gewaardeerde beschermvrouw. Na een uitverkochte productie in Australië brengt Plied and Prejudice hun dronken Austen-adaptatie naar het thuisland van de schrijfster; ze laten hun tongue-in-cheek charme en aanstekelijke energie los op het Londense publiek met vijf acteurs, twintig rollen en drankjes in overvloed.
In The Vaults Theatre gooit de komische theatershow de etiquette uit de smetteloze schuiframen als ze een moderne draai geven aan het verhaal uit die tijd dat we allemaal kennen en waar we allemaal van houden. Geïntrigeerd gingen we naar het feest in Pemberley, lees verder voor onze recensie van Plied and Prejudice…
Waar is het precies?
Je vindt The Vaults Theatre op vijf minuten lopen van de nette drukte van station Waterloo. De ingang ligt vlak bij Launcelot Street, waar je onder de ronkende treinrails doorloopt naar een ruimte voor de voorstelling, compleet met live muzikanten, fotomomenten en, het allerbelangrijkste, een bar.
Hoofdstuk één: Potables voor de show
Toen we uit de drassige straten van Londen stapten en de Bridgerton-muziek volgden naar een met blauwe regen gevuld Vaults Theatre, voelde het alsof we ons verstopten voor de strikte Austen-authenticiteitaanhangers om op hun vrije dag te feesten met haar iconische personages. De beleefde samenleving kan de pot op.
Gelukkig ademt de ondergrondse locatie een sfeer van geheimzinnigheid – de echte wereld is verborgen buiten de bakstenen muren, zodat je je gemakkelijk kunt onderdompelen in de ervaring. En hoe kun je dat beter doen dan met een drankje? Het is tenslotte Plied and Prejudice. Er waren genoeg opties, van cocktails met een woordspeling (denk Pemberley Punch, Dark and Darcy… je snapt het wel) tot Tattinger champagne. We trapten de avond af met een bevroren marg, ook wel The Wickham Whirl genoemd, die er volgens het menu ‘misschien charmant uitziet, maar het zal je ruïneren‘. Ze hadden geen ongelijk, hoewel ik het bescheiden bij eentje hield, kan ik me voorstellen dat je met een reeks van deze drankjes gemakkelijk de poster child voor het woord ‘plied’ wordt.
Hoofdstuk Twee: De Show Begint
De drankjes en gesprekken stroomden en het was een soepele overgang van de voorshow naar het hoofdprogramma. Nou ja, het is minder een podium en meer een wandelpad met harlekijnvloer, omzoomd door levendige gevels van gebouwen die de voorkeur geven aan een kleurrijke stripboekstijl boven de standaard pastelkleuren en weelderigheid die je zou verwachten. Het is meteen duidelijk dat dit geen typische Pride and Prejudice-productie is.
Als de show in volle gang is, wordt al snel duidelijk dat er hier geen ruimte is voor verveling of cynisme. Er zijn vijf acteurs die twintig rollen spelen en als zij nauwelijks een adempauze krijgen, dan krijg jij die ook niet – en dat is de helft van het plezier. In een ronduit atletisch vertoon van veelzijdigheid, improvisatie en, vaak, behendigheid, racen de acteurs tussen hun personages, ritsen ze in en uit ruime jurken met boezemstempels, kronkelen ze over de vloer en weven ze tussen het publiek door. Ze gaan letterlijk tot het uiterste om je te vermaken.
Het is duidelijk dat het podium een speeltuin is voor deze artiesten en hun tomeloze energie is aanstekelijk, waardoor de tijd op de beste manier voorbij vliegt. Het verhaal zelf wordt bijna verteld als een ‘best bits’-aflevering, waarbij de personages op het juiste moment worden geïntroduceerd (denk aan de ‘onverbeterlijke rijke trut Caroline Bingley’ en haar broer Mr Bingley, ‘de menselijke belichaming van een golden retriever’) tot de belangrijke Regency-bals, waar de seksuele spanning vanaf spat en die duidelijk een goudmijn zijn voor grove insinuaties en natuurlijk hilarische dansscènes. Je ziet niet elke dag Elizabeth discodansen of een ingetogen Jane de funky chicken perfectioneren.
Een persoonlijk favoriet detail waren de Bennet-zusjes in Cerberus-stijl, een driedelig kostuum waarin een verwoede acteur moest wisselen tussen een brutale Lydia, een Kitty met een hoog stemmetje en een glorieus gothic Mary die mijn innerlijke emo vertederde met haar norse gemompel. Dit hilarische aspect werd met groot komisch effect gespeeld door de parttime Darcy, die vaak, bij de letterlijke val van een hoed, over het toneel moest sprinten om de tekst voor te dragen. Aan de slinkse grijnzen op de gezichten van de mede-castleden te zien, en het zweet op zijn voorhoofd, zou ik zeggen dat er hier ook veel geïmproviseerd werd.
Speciale vermeldingen moeten ook gaan naar een sensationeel schrille mevrouw Bennet-dame Catherine De Bourgh, die bedreven was in het maken van wilde gebaren en het perfectioneren van de kunst van het overacteren om lachbuien op te wekken. Net als een flamboyante lispelende en longende Mr Collins, die, moet ik zeggen, nog uitnemender was dan gekookte aardappelen. Ze waren allemaal geweldig.
Hoofdstuk Drie: Popcultuur, gezelschapsspelletjes en een T-shirtwedstrijd
Als regelmatige kijker van de film met Keira Knightley (wat kan ik zeggen, het is een heerlijk hersenkalmerende zondagskijker) en gewoon een fervent tv-kijker in het algemeen, genoot ik van de overvloed aan popcultuurknipogen. Niet in de laatste plaats de verschijning van ‘Claudia Winkleman’, die door een pruik naar buiten gluurde die iets meer op het meisje uit The Ring leek dan op het icoon met de zware franjes zelf – niet dat ik klaag, ik wist op dat moment dat ze de dingen niet half doen. Inclusief franjes.
Je maakt ook deel uit van het feest. Het informele, onvoorspelbare en inclusieve karakter van de show is een van hun sterke punten en ik kan gewoon geluk hebben gehad, maar mijn mede-publieksleden waren in topvorm. Zou het de drank zijn? Wie zal het zeggen.
Persoonlijk zou ik bij de gedachte om uit de menigte geplukt te worden willen verdorren tot een verwelkte atoom en uit het bestaan willen knipogen, maar voor anderen (ahem musicaltheater kinderen) is het hun tijd om te schitteren. Dit was het geval voor een paar bezoekers die de scène stalen. Een van hen, gekozen voor een voorstelgrap, zat zeker niet verlegen om de schijnwerpers en was verantwoordelijk voor een van de grootste schokken van de avond. Laten we zeggen dat Lady Catherine’s bloeddruk de pan uit zou rijzen. De anderen waren een trio waterpistool-zwaaiende scherpschutters die waren ingehuurd voor een zeer belangrijke taak: het doorspoelen van Mr Darcy. Oh, en een merkwaardig bebaarde Georgiana, maar we praten niet echt over Georgiana.
Laatste hoofdstuk: De samenvatting van een prachtige avond
Eén ding is zeker, als Lydia hier zou zijn, zou ze helemaal in haar element zijn. Plied and Prejudice schuwt de stoffige illusies van decorum en omarmt de feestminnende, gin-drinkende kant van het Regency-tijdperk – en nodigt het publiek uit om te drinken.
Als je tevergeefs hebt geworsteld om je geliefde zover te krijgen dat hij of zij ook maar duimendraait over de bladzijde van de zo geliefde roman, dan kan dit hun toegangspoort zijn tot de wereld van Austen. Zelfs als ze Austen nooit meer noemen, begrijpen ze tenminste je onhandige Mr Collins-impressies, willekeurige citaten uit het Regency-tijdperk en je voorliefde voor dunne witte shirts.
Al met al lijkt het erop dat de Aussie-productie de zonneschijn heeft meegenomen, want Plied and Prejudice injecteert een zeer welkome dosis frivoliteit en plezier in een grijze Londense avond. Daar drink ik op.
